Groeien in het licht

“wat brengt mij dichter bij God”  een levensvraag, een rode draad doorheen mijn leven.

 

Zoals in blog 1 en 2 verteld legde ik een lange weg af in mijn zoektocht, de “groei in het licht”

Healing en meditatie in al zijn vormen bracht mij stap per stap dichter bij mezelf.  Meer en meer voelde ik mijn bezieling. Wie ben ik, waar sta ik voor, wat heb ik in me… kreeg meer ruimte en licht in mezelf

 

10534160_10203377350012645_4829727766901978462_n 10355009_10203644938662194_6209768238612132907_n

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                    2009 Damascus Syrië                                   2013 Gambia

 

Reeds jaren terug  wist ik diep van binnen,  ik ben moslim en ik bekeer me op een dag

Healing, meditatie, regressie………maakten mijn ziel vrij

De jaren gingen verder

Het leven zoals het is met verlies, opbouw, sterven, vreugde, uitdaging, afscheid, pijn…..

Ik verhuisde naar Marokko

Ik observeerde

Tal van vragen  kwamen in me op

De juiste mensen die  mij vrijblijvend  voorzagen van antwoorden

Ik liet het leven zijn beloop en bleef verder groeien in mezelf

Mijn eerste ramadan als niet moslima, ik werd heel diep geraakt

Ik groeide in bewustzijn

Nog tal van vragen imv de vrouw binnen de Islam en wat als ik….

Mijn ratio wou weten waar ik mijn voeten zou plaatsen de dag dat ik mij bekeer

Terug de juiste mensen, gesprekken

Zonder enige dwang, helemaal op mezelf groeide ik verder

En plots, op een dag bereikte  ik een punt in een hogere dimensie van het bewustzijn,

 moeilijk te omschrijven

Nog voor dat ik alle rationele antwoorden had was er hogere aanraking in mij

Niet mijn op mijn hart, maar ergens een punt heel hoog in mijn bewustzijnskanaal

IK kreeg de instructie, de boodschap

“Jouw moment is gekomen, Hilde, bekeer je morgen voor het vrijdaggebed.”

 

Zonder enige twijfel ging ik over tot actie

Vrijdag  15 april, ik spreek de shahada uit, ik bekeerde me tot de Islam

14256674_10208659089412829_1436324043_n

 

                                                  2017 Marokko

Toen ik de moskee binnen kwam was er Aisha die zich ontfermde over mij.  Mijn eerste wassing. Ik was zo overdonderd van de ervaring en de aanraking dat ik onophoudelijk huilde.

Ik kwam zo thuis, thuis in het licht, ik kan het niet anders omschrijven.

Ik voelde enkel licht en liefde.

De ganse tijd hield ik Aisha haar hand vast, ik zocht steun, ik was zo overweldigd door wat er wat er met mij gebeurde, al het licht dat door me heen stroomde.

Op het eind van het vrijdagsgebed,  bevend op mijn benen stond ik recht,  als Fatima opgenomen in de moslim gemeenschap en plots kreeg ik zo’n kracht van ergens uit aangeboden, verbaasd van mezelf  sprak ik met een stevige luide stem de Shahada uit

Ashadu anla ilah illal lah, wa ashadu anna muhammadan rasulul lah

Er is maar 1 God en Mohammed is zijn profeet

Alle aanwezige vrouwen kusten en aanbeden me.

Voldaan van wat met mij gebeurde verliet ik de moskee

 

Ik heb, voor mezelf, de juiste keuze gemaakt.

 

Al die jaren zocht ik vanuit mijn bezieling  en niet via de bewijsstukken van de materie.

Ik heb een lange reis gemaakt om thuis te komen in het licht en mag nu vanuit dit punt de zoektocht naar kennis van de Koran ontdekken.

 

Daar ik gegroeid ben naar de Islam toe,  ben ik vrij van cultuur en opvoeding, waardoor ik alles wat op me af komt kritisch en op eigen tempo kan bekijken, besturen, invoelen en beleven.

 

Het vroeg de nodige portie lef en vertrouwen  om dit hier met jullie te delen. Om jullie te laten meekijken in een toch kwetsbaar stuk van mezelf.

 

 

Ik distantieer mij  van politieke debatten en media gestuurde visies. Evenzeer van jij, ik, zij gesprekken . Mijn verhaal brengen vanuit mijn beleving “mijn groei in het licht” open en vrij , waardoor eventueel,  een breder beeld ontstaat is mijn missie.  Zou mooi zijn mocht hier begrip en aanvaarding van elkander door ontstaan.

Niemand hoeft mij te volgen of te beamen, want ik vertel enkel hoe ik via verruiming van mezelf, in het lichtkanaal doorgroeide tot Goddelijke ontmoeting en de Islam.

 

Het gebed is voor mij een moment van bezinning, rust, en lichtinstroom. Een moment waar ik naar uitkijk.

 

Op zich ben ik nog altijd Hilde, die lacht en haar weg gaat. Alleen mijn levensbeschouwing, dat persoonlijk stuk van mezelf is gegroeid en maakt op zich niet uit in relatie, vriendschap of werk.

Een open en vrij gesprek, daar sta ik altijd klaar voor.

 

Dank aan al de mensen die ik door de jaren heen mocht ontmoeten, die tijd genomen hebben om mijn vragen te beantwoorden of die gewoon in stilte aanwezig waren.

september 5, 2016
alphahild
Hilde Termote, bekering, groei, Islam